Jeugdzorg na de transitie

0

piketpaal piket paalSinds een aantal weken heb ik een nieuwe klus; bij de gemeente. Als je me een jaar geleden had gevraagd of ik een opdracht zou doen in de hele transitie van de jeugdzorg, had je mij volmondig ‘NEE’ horen zeggen. Ik had de transitie vooral vanaf de zijlijn gevolgd. In de supervisie van hulpverleners kwam alle ‘van het kastje naar de muur’ frustraties ruimschoots aan bod. Ik zag hulpverleners worstelen met hun nieuwe – toen nog onduidelijke – rol en positie en waar ze nu wel of niet verantwoordelijkheid voor droegen. Kortom; in een dergelijke chaos brand ik mijn vingers liever niet. Kort door de bocht en achteraf gezien een onprofessionele conclusie, mijns inziens. Maar mijn koker visie werd nog meer versterkt doordat ik in die tijd – we praten over eind 2014, begin 2015 – ook als ouder met een kind die hulp nodig had, in de hulpverlening terecht kwam. En als ouder raakte ik minstens zo gefrustreerd als de hulpverleners die ik ondersteund had. Ik raakte verstrikt in een wirwar van onwetendheid. Maar erger nog; in een cultuur die in mijn ogen gedomineerd werd door angst. In die tijd waren er maar weinigen die hun hoofd wilden uitsteken. Angst leek heer en meester. Op alle niveaus. Risico’s moesten maximaal geminimaliseerd worden en daarmee leek – ik benadruk met klem destijds – men eerder niets te doen dan iets. Ik kan er een boek over schrijven. ‘Nee mevrouw, wij zijn niet verantwoordelijk hiervoor. Daar moet u daar en daar voor zijn’. Belde ik naar de aanbevolen instantie, kreeg ik te horen; ‘hoe had deze collega nu kunnen doorverwijzen? ‘Mijn vraag hoorde helemaal niet bij hen thuis’. Ik kan je vertellen dat als ouder die in een crisis zit, de chaos van toen paniek makend werkte. Ik vroeg me destijds af hoe andere ouders dat deden. Maar dat terzijde.

Binnen die dynamiek heb ik – bijna twee jaar later – een opdracht aanvaard. Ondanks of dankzij? Wie zal het zeggen. De vraag van de gemeente is in ieder geval helder. Of ik met mijn expertise de 40 hulpverleners in het sociaal domein wil coachen, intervisie wil doen en hun op consultatiebasis wil bijstaan in de casuïstiek. Een opdracht die me op het lijf geschreven is. Als zeg ik het zelf.

En op de omgeving waar ik zo enorm op gefoeterd heb als professional én als ouder, loop ik nu fluitend rond. Want wat blijkt; binnen de gemeente – ja diezelfde club die verantwoordelijk is voor de jeugdzorg – werken stuk voor stuk gepassioneerde, competente en hardwerkende hulpverleners. Wat een dankbare taak om hen te mogen coachen. En ja er zijn zeker verbeterpunten zichtbaar als het gaat om werkprocessen en kaders neerzetten. In een aantal situaties is het net als marathon lopen zonder een afgezet parcours; de marathonloper is getraind en competent maar zonder de piketpaaltjes, kan hij of zij toch nog verdwalen.

Ik voel me als een vis in het water in de dynamiek van de hulpverlening binnen de gemeente. Het intrigeert me; zo nu en dan hangt er opeens een ‘ politieke’ paraplu boven een casus die we op inhoud bespreken. Nooit eerder heb ik me beziggehouden met vragen die een ander belang dienen dan het belang ‘kwalitatief goede zorg’. Maar de dimensie ‘geld’ en ‘risico’ maakt niet dat ‘we’ dan maar slechtere kwaliteit leveren. Integendeel. Het vraagt om interventies vanuit nog meer perspectieven te onderzoeken. En ook bij deze gemeente gaat het in uiteindelijke keuze voor een bepaald traject, om de kwaliteit boven de kwantiteit. Vanzelfsprekend! In de zorg werkt het hetzelfde als bij onze ervaringen als consument; goedkoop is duurkoop. En het risico dat er iets fout gaat, neemt toe.

De transitie is geweest en iedereen doet stinkend zijn en haar best om er te zijn voor burgers van hun gemeente. Ouders, ouderen, hulpbehoevenden én instanties vinden inmiddels de weg naar het Loket.

Het was even wennen, daar is iedereen het wel over eens. En ik? Ik beloof mezelf dat ik, alvorens kortzichtige conclusies te trekken, me eerst verdiep in hoe de werkelijkheid van een nieuwe koers eruit ziet. Eigenlijk zoals ik dat ook gewend ben om te doen in mijn professionele leven; vanuit onwetendheid maar mét nieuwsgierigheid.

Deel via:

Over de auteur

Barbara Veldt

Trainer en Coach: Organisatie coaching; Team coaching; Loopbaan coaching; Executive coaching 06 16 01 81 38

Reageer

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.